Daniel Rufeisen

Daniel Rufeisen, właśc. Shmuel Oswald Rufeisen, urodził się 29 stycznia 1922 roku w Zadzielu koło Żywca, w rodzinie żydowskiej. Uczęszczał do liceum w Bielsku. Po wybuchu II wojny światowej przebywał między innymi we Lwowie i Wilnie, a następnie znalazł się w Mirze na Białorusi. Pracując tam jako tłumacz na posterunku niemieckiej żandarmerii, przekazywał broń Żydom z getta i uprzedził ich o planowanej pacyfikacji. Po ucieczce z aresztu ukrywał się w klasztorze, gdzie przyjął chrzest, a później dołączył do partyzantki.

Po wojnie wrócił do Polski i w 1945 roku rozpoczął nowicjat w zakonie karmelitańskim. Święcenia kapłańskie przyjął w 1952 roku. Pracował między innymi w Wadowicach, Szopienicach i Czernej. W 1959 roku wyemigrował do Izraela. Starał się o obywatelstwo, powołując się na żydowskie pochodzenie i tożsamość kulturową; po odmowie wniosku jako Żyda uzyskał je po sześciu latach jako nie-Żyd. Do końca życia mieszkał w klasztorze Stella Maris w Hajfie, gdzie zmarł 30 lipca 1998 roku. Opisał swoje wojenne losy w autobiografii.

Na podstawie artykułu „Daniel Rufeisen” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.